ลอยกระทงปี 51 กับชาวหอ Beta-House

พรุ่งนี้แล้วสินะที่วันลอยกระทงจะเวียนมาถึงกันอีกครั้ง เลยถือโอกาสนำภาพงานลอยกระทงปีที่แล้วมาฝากให้เพื่อนๆได้ชมกัน บอกได้คำเดียวว่า เมาและรั่ว – -“

ป.ล. Time Line มันค่อนข้างมั่วหน่อยนะ  กล้องหลายตัว ขี้เกียจจัดภาพมาก –*-

 

อาจารย์และลูกศิษย์

   

สไลเดอร์หญ้า ภาค 1

นี่คือคลิปการเล่นสไลเดอร์หญ้าแบบ extreme ของพวกเรา (ครั้งแรก) และยังมีภาคต่ออีกด้วย หุหุ

มีต่อเน้อ……

ช่วงที่ดีที่สุด – ด้วยรักและคิดถึง

ขอให้หลับพักผ่อนอย่างเป็นสุขนะเพื่อนรัก

Rest in Peace ด้วยรักและอาลัย

     ช่วงบ่ายของวันอาทิตย์ที่แสนจะเงียบสงบนั้นผมได้ใช้เวลาส่วนใหญ่อยุ่ที่หน้าคอมพ์ ทันใดนั้นก็มีเสียงโทรศัพท์จากเพื่อนสนิท(ป๋าป๊อบ) โทรมาแจ้งข่าวเศร้าเรื่อง การจากไปอย่างไม่มีวันกลับของเพื่อนเรา…ไอ้แป้ง

     แป้งจากพวกเราไปอย่างไม่มีวันกลับ ด้วยอุบัติเหตุทางรถจักรยานยนต์ในช่วงเย็นของวันเสาร์ที่ 10 ตุลาคมที่ผ่านมา บริเวณอำเภอเกาะคา  เหตุการณ์นั้นเกิดขึ้นเร็วมากจนเพื่อนเราเสียชีวิตในที่เกิดเหตุทันที (T_T)

     หลังจากได้รับแจ้งข่าวผมได้เดินทางไปเคารพศพพร้อมด้วยเหมี่ยวเพื่อนสนิทอีกคน พร้อมกับแจ้งข่าวการเสียชีวิตให้กับ อ.จิตมนัส และ อ.สมพร ที่เป็นอ.ที่ปรึกษาให้กับพวกเราตลอด 4 ปีที่ศึกษาอยู่ในรั้วมหาวิทยาลัย

     จากการพูดคุยกับพ่อ-แม่ พี่สาวและญาติๆของไอ้แป้ง ทำให้ผมได้รับรู้อีกมุมหนึ่งของไอ้แป้งที่ผมไม่เคยรู้เลย … นอกจากนั้นแป้งจะเข้าพิธีแต่งงานในเดือนกุมภาพันธ์ปีหน้า หลังจากเข้ารับปริญญาพร้อมกับกับพวกเราแล้ว  ถ้าเป็นไปได้ผมอยากจะฟังข่าวดีมากกว่าข่าวร้ายนะ (T_T)

 

โดยส่วนตัวแล้วอาร์ตจะสนิทกับแป้ง และจิ๊บมากเป็นพิเศษ ด้วยสถานการณ์ที่ต้องลงงานด้วยกันเสมอมาตั้งแต่สมัยปี 2 จนถึงปี 4 และปัญหาพิเศษ  แป้งเป็นเพื่อนเพียงคนเดียวที่อาร์ตชอบแกล้งเป็นพิเศษแต่แป้งก็ไม่เคยโกรธอาร์ตเลย สมัยที่อาร์ตยังลงงานคอกหมูสมัยปี 2  กลุ่มของอาร์ตก็มี อาร์ต แป้ง และจิ๊บ วันไหนอาร์ตมาสายก็จะได้แป้งคอยแก้ตัวให้ทุกครั้ง การจับคู่กันดูแลแม่สุกรตอนเรียนวิชาการผลิตสุกรแม่หมูของเราก้ได้แป้งนั่นแหละคอยช่วยดูแลตลอดมา ช่วงการทำปัญหาพิเศษ ก้ได้แป้งนี่แหละคอยช่วยประสานงานและลากตัวอาร์ตออกไปทำงาน (ตอนนั้นอาร์ตขี้เกียจมากๆเลย – -*) ช่วงซัมเมอร์ปี 3 ที่เราทำปัญหาพิเศษกันนั้นก็ได้แป้งนี่แหละมาคอยช่วยตัดหญ้า ….อาร์ตยังจำวันนั้นได้ดีเลย วันที่เราช่วยกันตัดหญ้าแล้วฝนก็ตก เปียกปอนกันไปหมด พอฝนซาอาร์ตยังใช้แป้งไปตามเก็บหญ้าอยู่เลย (เลวจิงๆ –*-) แล้วเราก็มานั่งซอยหญ้าในกระท่อมท่ามกลางวันฝนพรำ (ดูเผินๆเหมือนพวกค้ายา แอบไปซอยใบกัญญากลางกระท่อมร้างในป่าเลยวุ้ย … –*-) ช่วงวิเราะหปัญหาพิเศษนี่ก็ได้แป้งช่วยเฝ้าแล็บให้บ่อยๆ มาถึงเอกสารก็ได้ไอ้แป้งนี่อีกแหละคอยจัดการให้  เรียกได้ว่าถ้าไม่มีแป้งอาร์ตก็คงยังทำปัญหาพิเศษไม่ผ่าน  (เธอยังมาถ่วงเวลาให้จนถึงวินาทีสุดท้ายของการส่งปัญหาพิเศษ   ขอบใจจริงๆ)  สำหรับการฝึกงานภายในอาร์ตก็ยังคงได้อยู่กลุ่มเดียวกับแป้ง(อีกล่ะ) สบายขึ้นเยอะเลยล่ะ

     แป้งในมุมมองของอาร์ต เป็นเพื่อนที่นิสัยดีมากกกกกกก โดนแกล้งเท่าไรก็ไม่เคยโกรธ พูดเก่ง(หรือจะเรียกพูดมากดีล่ะ อิอิ) กิ๊กเยอะ  เป็นคนที่เพื่อนๆรัก อาศัยไหว้วานได้ง่าย เข้ากับผู้หลักผู้ใหญ่ได้ดี มีสัมมาคารวะและรู้จักกาลเทศะ  น่าเสียดายเหลือเกินที่เพื่อนคนดีคนนี้ต้องจากพวกเราไปก่อนเวลาอันสมควร อาร์ตก็ได้แต่หวังว่าหากชาติหน้ามีจริง ด้วยบุญกุศลที่พวกเราเคยทำร่วมกันในชาตินี้ขอให้ได้เกิดมาเจอกันอีกในชาติหน้า ได้เป็นเพื่อนกันอย่างนี้อีก  ขอให้เพื่อนรักนอนหลับพักผ่อนอย่างสงบ แล้วสักวันหนึ่ง….เราคงได้พบกันอีก

การครั้งหนึ่งที่ดอยขุนตาล (ดอยขุนตาล ภาค 1)

นานมาแล้วมีไอ้พวกบ้าห้าคน พากันหอบสังขารไปนั่งชมต้นสนกลางฤดูหนาวที่หนาวจับจิต หนาวจับใจ  หนาวจนถึงกระดูก (หนาวสะใจจจริงๆเฟ้ย) บัดนี้ ความลับในการเดินทางจะถูกแฉแล้ว ณ ที่แห่งนี้

    เปิดฉากมาก็โม้ยังกะนิทานเรื่องยาวเลยนะนี่  รู้สึกว่าเรื่องวีรกรรมวีรเวรของพวกเราคงยังไม่จบสิ้นลงง่ายๆแน่ แม้ว่าจะแยกย้ายกันไปตามที่ต่างๆแต่อย่างน้อยเราก็อยากให้พวกนายยังจำที่แห่งนี้ไว้ว่าครั่งหนึ่งพวกเราเคยผ่านอะไรต่างๆมาด้วยกัน

 

     เริ่มต้นการเดินทางไกลครั้งนี้เราจะนำเสนอทริปสุดๆ (หนาวสุดๆ)  ที่หมายการเดินทางในครั้งนี้ก็คือ วนอุทยานแห่งชาติดอยขุนตาล ซึ่งตั้งอยู่เขตอำเภอห้างฉัตร จ.ลำปาง  และทอดตัวยาวไปจนถึงส่วนหนึ่งของจังหวัดลำพูน  ว่าแต่ทริปนี้อาร์ตก็จำไม่ได้แล้วว่าใครเป็นคนต้นคิดเรื่องไปนอนหนาวบนดอยขุนตาลนี่

สมาชิกในทริปนี้ประกอบด้วยไอ้บ้า (อาร์ต,หนุย,นะ,ยุ่ย,ฝน,เมย์,เหมี่ยว) สมัยนั้นอยู่ปี 2 เทอม 2 กันด้วย

 

เริ่มเตรียมตัว

     การเตรียมตัวของพวกเรานั้นถือว่าเป็นครั้งแรกที่ได้นอนนอกสถานที่กัน ก็ขนเอาเสื้อผ้า เสื้อกันหนาว ถุงเท้า (อาร์ตเตรียมกางเกงยีนไปสองตัวแหน่ะ  เผื่อไว้) และที่ขาดไม่ได้คือ ถุงมือและหมวกไหมพรม ถุงนอน(อันนี้ของใครของมัน) เต้นท์(ของอาร์ต  แบกไปให้กระเป๋าอยู่ซะงั้น  คนนอนข้างนอกซะนี่)

     อาหารการกินของพวกเราในทริป 2 วัน 1 คืน นี้มีเมนูอาหารดังนี้  – ข้าวสวย,ลูกชิ้นทอด,ต้มยำปลากระป๋อง และอะไรอีกหลายอย่าง  จำไม่ได้ฟ่ะ – -* 

อุตสาห์ขนเครื่องครัวไป  หนักโคตรๆเลย  ตอนขากลับนี่แทบอยากจะขว้างทิ้งมันซะให้รู้แล้วรู้รอด

 

ออกเดินทาง

     พวกเราออกเดินทางประมาณ 10 โมงเช้า ที่สถานีรถไฟลำปาง  ค่าโดยสารประมาณ 11 บาท(มั้ง) ใช้เวลาเดินทางประมาณ ชั่วโมงกว่าๆ ก็จะถึงสถานีรถไฟขุนตาล

ถ่ายรูปเป็นที่ระทึกก่อนออกเดินทาง

 

ก่อนขึ้นรถไฟ(ขบวนสุดท้าย)

 

สภาพบรรยากาศในรถไฟชั้น 3

 

ถึงสถานี

     เมื่อถึงสถานีรถไฟแล้วการที่จะไปที่ทำการอุทยานแห่งชาติดอยขุนตาลมี 2 วิธี คือการนั่งรถเข้าไป หรืออีกวิธีคือการเดินผ่านภูเขา(ระยะทางประมาณ 1.5 กม.)  ซึ่งที่พวกเราเลือกคือ  เดินครับ (ประหยัด อิอิ)

มาถึงจนได้ซะที (ความจริงเดินกันจนลิ้นห้อยแล้ว )

ถึงแล้วขุนตาล

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ป้ายนี่เป็นตัวแบ่งเขตระหว่างลำปางและลำพูนครับ

 

เมื่อมาถึงเราก็ต้องเข้าไปขอคำแนะนำเรื่องสถานที่จากเจ้าหน้าที่ ได้ใจความสรุปคร่าวๆดังนี้ครับ

1.ในส่วนของดอยขุนตาลจะแบ่งออกเป็น 4 ย. (ย. ย่อมาจากคำว่ายุทธศาสตร์ครับ) ซึ้งส่วนที่สามารถพักกางเต้นท์ได้นั้นประกอบด้วย ลานพักแรมตรงที่ทำการฯ ลานซีเมนต์ตรง ย.1 และลานสนบริเวณ ย.2 ส่วน ย.3 ที่พักจะเป็นอาคารของม.พายัพย.4 ไม่มีที่พักแต่เป็นจุดที่เหมาะกับการชมวิวพระอาทิตย์ขึ้น

2.ข้างบนมีอาหารและน้ำดื่มจำหน่าย (เพิ่งรู้เมื่อขึ้นไปถึง)  แต่ต้องความหาเจ้าของร้านเองล่ะกัน

3.สถานที่ๆเราไปพักกันนั้น (ย.2) ไม่มีไฟฟ้าแต่มีน้ำประปา(ภูเขา) ซึ่งขอบอกเลยว่าน้ำที่ใช้นั้นเย็นเหมือนมาจากตู้เย็นไม่ผิดเลยล่ะ

 

กาลครั้งหนึ่ง…ที่กว๊านพะเยา

มีโอกาสได้เปิดไปเจอรูปชุดหนึ่ง  คิดว่าเพื่อนๆส่วนใหญ่คงจะยังไม่ได้เห็นกัน(มั้ง) นี่เป็นชุดที่อาร์ตกะป๊อบ บิวและเอก ไปกว๊านพะเยาครับ (ความจริงที่เหลือนี่โดนลากไปแหละ  เพราะพ่อจะหาคนขับรถเพื่อตอนไปหาปู่วัติ(ญาติอาร์ตเองแหละ) ถ้าเมาจะได้มีคนขับเปลี่ยน…

 

สามหนุ่มสามมมุม 

ผลสอบของฝนและเมย์

     หลังการสอบเสร็จสิ้นลงไป ปรากฏว่าฝนอยู่ในตัวสำรองอันดับ 2 ซึ่งจะต้องรายงานตัวกันวันที่ 30 กันยานี้ …..เอ่อ อาร์ตมีไรจะสารภาพด้วยแหละ (ไม่กล้าบอกโดยตรง กลัวโดนด่าฟ่ะ)  ฝนกะเมย์ยังจำโครงการสัตวบาลประจำอำเภอได้ป่าวเอ่ย  พอดีของอำเภอแจ้ห่ม กับวังเหนือ ลุงหมอ(หัวหน้าของพ่อ ซึ่งไอ้ป๊อบรู้จักดี) ให้หาเพื่อนอาร์ตมาทำงานนี้  (คือลุงเค้ามีอำนาจตัดสินใจเลือกอ่ะ ว่าจะให้ใครลงสองอำเภอนี้  แล้วตอนนั้นเค้าก็หาคนไม่ได้ด้วย) อาร์ตก็เห็นว่าพวกแกมีงานกันหมดทุกคนแล้ว  เลยไม่ได้ถาม….ตอนนี้เลยมีคนมาทำงานแทนไปล่ะ 

     แต่ไม่ต้องห่วงหรอก พ่ออาร์ตบอกว่าจะกดดันให้เค้าลาออกเองแหละ  หุหุ …..ใครอยากมาทำงานที่ลำปางก็บอกกันนะ  จะหางานไว้ให้ (แต่แม่อาร์ตดันอยากให้อาร์ตไปทำงานไกลๆซะนี่  )

 

      ส่วนใครที่คิดถึงไอ้นะ เอาคลิปนี้ไปดูนะ  เพิ่งค้นเจอจากในเครื่อง  ยังจำสมัยเราเรียนสัมนาปี 4 วันอังคารได้ป่าวที่เราทานข้าวโรงอาหารเสร็จแล้วกลับมานอนตากแอร์ เปิดเพลงฟังที่ห้อง ส.1 จนโดน ดร.บี ด่าเอาอ่ะ อิอิ ^ ^

 

  ยังมีตอนต่อนะ  แต่ยังไม่ได้อัพ  เอาไปดูกันเล่นๆก่อนล่ะกัน